Twór, jako coś realnego

Na przełomie XX i XXI wieku pojawił się w Polsce jako pierwsze „reality show” -program „Big brother”. Myślę, że nie muszę opisywać co to było. Program ten nie ma większego znaczenia dla mnie poza faktem, że w odróżnieniu od rzeszy osób, nie chciałem go „śledzić” ani nawet oglądać… dlaczego? Gdyż nie interesowały mnie ulotne serie momentów obcych ludzi.

Ten program natomiast uświadomił mi, że wartość ma dla mnie to, co można pozostawić dla przyszłych pokoleń. Taka swoista „synteza eksperymentów, badań i prac” którą można pokazywać za życia, jak i pozostawić pokoleniom.

Czy twór jest czymś realnym w opozycji do chwil? Dzisiaj szedłem po zakupy myśląc o moim synu i żonie myśląc (za Ryszardem Rydlem) „w życiu piękne są tylko chwile”…

… chwile mogą dodawać „skrzydeł”, mogą dawać relaks, mogą nadawać wagę życiu, ale nie potrafię nie chcieć „produkować” „twory”.

Zniechęcany przez świat do tworzenia myślałem sobie: „Bóg nie chciałby, żebym tworzył, bo to jego zadanie”… ale nie… Puch Okruch udowodnił mi że od przeznaczenia się nie ucieknie…

W pracy czasami słyszę o „poczuciu sprawczości”… a ja mam wrażenie że żyję, jak tworzę…

… więc to piszę

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń na górę

Ta strona używa plików cookies / This website use cookie files.
Polityka prywatności   
ZGODA / AGREE